Adaptasyon Problemi: Kayseri’nin Dar Sokaklarında Kendimi Bulma Mücadelesi
Yeni Bir Hayata Başlamak
Bazen, sabahları güne başlamanın ne kadar zor olduğunu düşünerek uyanıyorum. 25 yaşındayım ve Kayseri’nin soğuk, taş duvarlarla çevrili sokaklarında, yıllardır tanıdığım bir şehirde yaşıyorum. Bu şehirde büyüdüm, okudum, arkadaşlar edindim ve bir çok anı biriktirdim. Ama son zamanlarda, o aşina olduğum, tanıdık caddelerde yürürken kendimi bir yabancı gibi hissediyorum.
Hayatımın bu aşamasında bir adaptasyon problemi yaşadığımı fark ettim. Bunu ilk kez, bir arkadaşımın önerisiyle başladığım yeni iş yerinde anlamıştım. Kayseri gibi küçük bir şehirde, ne kadar tanıdık olursa olsun, yeni bir ortama alışmak hiç de kolay değildi. Duygusal anlamda bir tür kaybolmuşluk hissiyle baş başa kalmıştım. Yeni insanlar, yeni işler, yeni sorumluluklar… Her şey beni zorluyordu.
Yabancı Hissetmek
İlk günlerim çok karışıktı. Kahvemi içerken sürekli aklımda yeni işyerim, yeni insanlar vardı. Ne kadar çaba göstersem de, bir türlü alışamadım. Başlangıçta insanlar güleryüzlüydü, birçoğu bana Kayseri’nin kültürüne dair hikayeler anlatmaya çalıştı ama bir eksiklik vardı. Onlar benimle çok samimi olsalar da, ben onlarla hiç samimi olamıyordum. Kendimi bir tiyatro sahnesinde gibi hissediyordum; rolümde iyi olabilirim ama o sahnenin bir parçası olmak, gerçekten orada yaşamak, bambaşka bir şeydi.
Geceleri eve dönerken, Kayseri’nin sokakları bana daha soğuk, daha yabancı geliyordu. Oysa yıllardır tanıdığım yerlerdi bunlar. Ama o eski tanıdıklık yerini, uzak bir belirsizliğe bırakmıştı. Adaptasyon problemi, işte o noktada, aslında ne kadar güçlü olduğunu hissettirmeye başladı. Gerçekten kaybolmuş hissediyordum. Her gün başka birini tanımaya çalışmak, onlarla bir bağ kurmak, ama hep bir boşlukta kalmak… Bu his, bir günün sonunda beni yorgun, bitkin bırakıyordu.
Hayal Kırıklığı ve Umut
Bir sabah, iş yerinde yine yalnız otururken, masamdaki kahveme gözlerim daldı. O an, sadece kendi içimdeki boşlukla yüzleşebildim. Neden bu kadar zorlanıyorum? Neden bu kadar uzak hissediyorum? Yavaşça bu sorulara cevaplar aradım. Anladım ki, adaptasyon problemi sadece dışarıdaki değişikliklerden değil, içimdeki duygusal kırılmalardan da kaynaklanıyordu. Yeni bir düzene, yeni bir hayat tarzına alışmak, aslında ruhumun ne kadar değişmeye ve büyümeye ihtiyacı olduğunu gösteriyordu.
Ama belki de en güzel şey, hayatımda ilk kez, kaybolmuş hissettiğimde gerçekten bir şeylerin değişmeye başladığını fark ettiğim andı. Adaptasyon problemi, yeni bir başlangıcın habercisi olabilirdi. Belki de o yabancı duygulara alışarak, kendimi yeniden keşfedecektim.
Umudum bir adım daha attı o gün. Geceleri, Kayseri sokaklarında yürürken, daha önce fark etmediğim minik detaylara dikkat etmeye başladım. Şehrin kokusu, dar sokakların sesi, akşamları azalan ışıklar… Birden, bu şehirde kendimi daha fazla hissetmeye başladım. Adım attıkça, her şey bir şekilde bana daha tanıdık, daha ulaşılabilir oldu.
Adaptasyonun Sonunda Ne Var?
Adaptasyon problemi, sadece bir yabancı ortamda değil, içsel dünyamızda da yaşanabilen bir şey. Yeni bir şehre, yeni bir iş ortamına veya yeni bir insanın hayatına adapte olmak zor olabilir. Ama aslında bu, hayatın doğal bir parçasıdır. Bu süreç, bizi daha güçlü ve daha olgun kılar. Şimdi Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, o yabancı hissettiğim yerleri daha çok seviyorum.
Çünkü her adımda, bir parçamın değiştiğini fark ediyorum. Belki de adaptasyon problemi, büyüme sürecinin en değerli öğretmenlerinden biridir.
O yüzden, şimdi geçmişin etkisinden kurtulmuş gibi hissediyorum. Kayseri artık bana sadece soğuk bir şehir değil; her köşesinde bir anı, bir parça benlik var. Yavaşça, sabırlı bir şekilde her şeyin yerine oturduğunu ve bu yeni hayatta ne kadar değerli olduğumu fark ediyorum.